บางทีก็สงสัยอยู่เหมือนกัน...
ว่าเธอสนใจความรู้สึกของฉันบ้างรึเปล่า
เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรกัน
 
คำพูดที่เธอพูดกับชั้น กับคำพูดที่พูดกับคนอื่น
มันช่างแตกต่างกันจริงๆ
เราคุยกันน้อยลงนะ เธอหัวเราะกับชั้นน้อยลง
มันเพราะอะไรกัน
 
เวลาเดือดร้อนชั้นก็ร้อนใจ เป็นห่วงเธอ
แต่เธอไม่เคยแม้จะรักษาน้ำใจชั้นเลย
วันเกิดของชั้น...ไร้ซึ่งคำอวยพรใดๆจากเธอ
วันเกิดของเธอ...ชั้นรีบเตรียมของขวัญเพื่อส่งให้

ฉันไม่เคยหวังของขวัญหรือสิ่งใดใดจากเธอเลย
ไม่เคยหวังให้เธอมาตอบแทนน้ำใจที่มีให้
ขอเพียงอย่าทำร้ายจิตใจชั้นอีกเลย....
หลายครั้งที่ชั้นพูดอะไรออกไปไม่ได้
ระบายความรู้สึกออกไปไม่ได้..ตัดพ้อต่อว่า ไม่ได้
ชั้นกลัวการตั้งคำถาม...ชั้นกลัวคำถามจะทำให้เธอลำบากใจ
และทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ก็มีเพียงชั้นคนเดียวที่ท้อใจ อึดอัดใจ
และชั้นคนเดียว ที่ต้องร้องไห้กับความเงียบงันของเธอ...
 
จะให้ชั้นทำอย่างไร....
ถ้าชั้นหายไป เธอจะเสียใจรึเปล่า
ถ้าวันนึง ชั้นไม่ยืนอยู่ตรงนั้นข้างเธอแล้ว จะคิดถึงกันไหม?
อยากบอกว่าชั้นเสีย
 
และขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่เคยมี
ดีใจที่ได้รู้จักเธอ
 
แต่วันนี้ ชั้นคนนี้เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว
มันเหนื่อย มันล้า เกินจะทนกับความเสียใจในทุกๆครั้ง
มันยากที่ชั้นจะตั้งคำถามเพื่อหาเหตุผล
เพราะมันอาจทำให้เธอลำบากใจ และรู้สึกน่ารำคาญ
 
ขอโทษนะ...ที่รบกวนเธอ
แต่ความหวังดีของชั้นที่มีให้ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง:'))